دارو

درمان دارویی بیماری‌های گوش به نوع، شدت و محل درگیری گوش بستگی دارد. برای عفونت‌های گوش میانی (اوتیت مدیا)، آنتی‌بیوتیک‌هایی مانند آموکسی‌سیلین یا سفالوسپورین‌ها به‌عنوان خط اول درمان تجویز می‌شوند، به‌ویژه در کودکان. در موارد شدید یا مقاوم به درمان، ممکن است از آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی مانند سفتریاکسون استفاده شود. برای کاهش درد و التهاب، داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن و استامینوفن نیز همراه آنتی‌بیوتیک‌ها کاربرد دارند.

در اختلالات گوش داخلی مانند بیماری منیر، داروهایی نظیر دیورتیک‌ها (مانند هیدروکلروتیازید) برای کاهش فشار اندولنف، و بتاهیستین جهت بهبود گردش خون حلزون گوش استفاده می‌شوند. همچنین در وزوز گوش یا سرگیجه‌های نوروژنیک، داروهای ضد اضطراب و داروهای تقویت‌کننده جریان خون مانند جینکوبیلوبا ممکن است تجویز شوند. مصرف این داروها باید با نظارت دقیق پزشک متخصص انجام شود تا از تداخل دارویی و عوارض جانبی احتمالی جلوگیری شود.

قطره‌های موضعی نیز در درمان بیماری‌های گوش خارجی (اوتیت اکسترن) نقش کلیدی دارند. قطره‌های حاوی آنتی‌بیوتیک و کورتیکواستروئید مانند سیپروفلوکساسین/دگزامتازون می‌توانند التهاب، درد و عفونت را به‌طور مؤثری کنترل کنند. در صورت وجود جرم زیاد در گوش، قطره‌های نرم‌کننده مانند گلیسیرین فنیکه یا پراکسید هیدروژن نیز ممکن است به‌کار روند. توجه به نوع دقیق بیماری و پرهیز از مصرف خودسرانه داروها بسیار مهم است، زیرا برخی قطره‌ها در صورت وجود پارگی پرده گوش می‌توانند آسیب‌های جدی ایجاد کنند.